charyzmat

 

 

Mniszki Bose Zakonu Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel powstały w XVI w. w wyniku reformy zakonu karmelitańskiego przeprowadzonej przez św. Teresę z Avila i św. Jana od Krzyża. Siostry prowadzą życie kontemplacyjne, dążąc do mistycznego zjednoczenia z Bogiem przez wiarę, nadzieję i miłość. Służą Kościołowi nieustanną modlitwą oraz życiem prowadzonym w samotności, milczeniu i ewangelicznym wyrzeczeniu.

Charyzmat Karmelitanek Bosych: służyć Kościołowi i sprawie zbawienia dusz nieustanną modlitwą oraz życiem prowadzonym w samotności, milczeniu i ewangelicznym wyrzeczeniu, a zarazem we wspólnocie siostrzanej miłości.

Duchowość: Powołanie karmelitanek bosych wpisane jest w tradycje góry Karmel. Główne elementy tej tradycji to: biblijny rodowód w osobie proroka Eliasza, ojca i duchowego założyciela Karmelu, zakorzenienie w duchowości pustelników z góry Karmel oraz obecność Maryi w całej historii zakonu. Charyzmat zakonu osiągnął swą dojrzałość w XVI w. wraz z reformą św. Teresy od Jezusa i św. Jana od Krzyża. Głównymi elementami Terezjańskiej Reformy, stanowiącymi zarazem zasadnicze rysy duchowości odnowionego Karmelu są:
- powrót do pierwotnego ideału
- eklezjalny charakter życia
- całkowite ukierunkowanie na modlitwę i kontemplację rzeczy Bożych w celu zjednoczenia z Bogiem przez wiarę, nadzieję i miłość
- nowy styl wspólnoty
- klimat miłości, pokory, prostoty, radości
- charyzmatyczny charakter klauzury,
- surowe ubóstwo
- radykalne wyrzeczenie i wielkoduszne praktykowanie pokuty
Na mocy łaski powołania każda karmelitanka bosa jest przez Ducha Świętego przynaglana do szczególnego uczestnictwa w życiu Trójcy Świętej. Wejście w życie Trójcy Świętej jest możliwe tylko w Chrystusie, dlatego centralne miejsce w duchowości Terezjańskiej zajmuje człowieczeństwo Chrystusa, zwłaszcza życie ukryte i Tajemnica Paschalna.

Działalność: Karmelitanki bose prowadzą apostolstwo wyłącznie kontemplacyjne, angażując w nie wszystkie siły swego życia. Wierne duchowi eklezjalnemu, podejmują posługę ofiary i żarliwej modlitwy wstawienniczej za cały Kościół, a zwłaszcza za kapłanów i teologów. Odpowiadając na oczekiwania Kościoła, Siostry intensywnie przeżywają tajemnice modlitwy kontemplacyjnej i dają o niej świadectwo pośród Ludu Bożego. Klasztory użyczają miejsca i pomocy w modlitwie osobom, które o to proszą, z wykluczeniem jednak wszelkiej, formy apostolatu czynnego. Charyzmat terezjański zaowocował w sposób szczególny w św. Teresie od Dzieciątka Jezus. W 1927 r. została ona ogłoszona przez papieża Piusa XI patronką misji, chociaż nigdy nie opuściła klauzury.